West coast usa
           2005
VERSLAG 2

Bij de uitgang van Alamo linksaf en dan zo'n 10 mijl (let op de stopborden) op de I70 zie je aan de linkerkant het Embassy Suites Denver Airport (Havanna Street). Het overtreft onze stoutste verwachtingen.

Rechtstreeks via Internet geboekt voor $ 80,10 ex tax ($10,-) heb je een echte suite. Kamer met bankstel, kitchenette en mega TV, waar je ook op kunt internetten en nintendo-en. Buro met dial-up internet plug, directiestoel en gratis draadloos internet. Standaard, dus goed, Amerikaanse badkamer met alle voorzieningen (shampoo, douchegel, conditioner, zeep, douchekap en op verzoek ook gratis scheermesjes met zeep, tandpasta en tandenborstel, naaigerei en schoensmeer and more.....). Ruime slaapkamer met mega Kingsize bed en dito televisie. Een echte aanrader, deze hotelketen, onderdeel van de Hiltongroep. Onwillekeurig betaal je dus wel voor de stommiteiten van mutsje Paris, maar a là. En daar bovenop ook nog een gratis drankjes tussen 6.30 en 7.30 in de bar plus ‘s ochtends gratis

"all you can eat" ontbijt met pancakes, waffles, spek, worstjes en ei naar Uw believen, ofwel the whole shabang.

 

De koffers naar binnen geslingerd, deze keer niet aan het eind van de gang, maar op de eerste verdieping recht tegenover de lift, en gauw naar het winkelparadijs van Amerika, de Wal*Mart, uiteraard thuis al opgezocht met de storelocator. Het is nog geen 12 uur, dus nog tijd zat om de eerste levensbehoeften voor deze trip te kopen.

We doen deze keer zowel hotels als campings en daar ben je wat voor nodig. Een koelbox ($10,-), een paar stoeltjes ($7½,- p/s), verlengsnoer  en looplamp ($15,-), gasbrander en gas ($20,-) en nog wat klein spul. Dus voor een dollar of 70 aan wegwerpspul, da's nog geen 50 euri voor 3 weken, dat moet toch kunnen.

En natuurlijk nog wat eet en drinkwaren. Die laatsten verorberen we nog even in onze suite en na wat wifi-en duiken we na een uur of 28 in ons grote mandje.

 

Na een complimentair bakje koffie in de suite (het blijft leuk dat te zeggen) en een genereus ontbijt in het atrium nemen we voor 3 weken afscheid van de Embassy. De laatste nacht van onze trip zullen we ook weer hier vertoeven. Een goed vooruitzicht en we zullen dan ook wat plaatjes schieten. En nu begint de reis door het grote niks.

Over de Great Plains door 4 staten (Co., Wy., Ne., en SD) naar Rapid City, ons eerste doel. De 600 en nog wat KM's gaan vlot voorbij en de geplande tussenstop op een rest area is weer een openbaring, zo netjes en schoon.

Ook de bemande kostenloze toiletten en de open huisjes met BBQ. We maken een paar fotootjes, ook van onze luxe mobiel. De route was al enigzins bekend omdat we hem 8 jaar geleden in omgekeerde volgorde ook al, met een camper, gedaan hadden. En toen was er ook al niks te zien.

 

Tegen 4-en (Mountain Time) arriveren we op de Rapid City KOA waar onze tenten (1 van/voor vrienden, die we gaan gebruiken en 1 trekkerstent, met verassing, die we voor ons zelf meenemen, alles via het net besteld en laten bezorgen door.........Wal*Mart, ik zei het al, een wereldzaak) al liggen opgeslagen. Geholpen door een meisje van het niet nozele soort zoeken we ze op en kunnen we gaan bouwen. Gelukkig is het maar 40 graden, dus ook de trui kan uit. De vriendentent vergt een opleiding bouwkundig ingenieur, met z'n 12 stokken voor een koepeltent, maar staat na een uur ! en blijkt van olympische afmetingen (5x5½ mtr).

Wel een mooie tent en hij staat op een mooie plek, zoals de foto's laten zien.

Daarna nog even naar de W. (ik durf het niet meer uit te spreken) om een BBQ à 5 dollar (incl. kolen), wat vlees en een doos Miller Genuine Draft, hierna MGD, te halen, en we kunnen eten. Nog even de electra gefixt en toen was ook de BBQ gebruiksklaar. Grote burgers, scherpe worsten en Original Hickory Smoked saus maakten ons tezamen met de MGDtjes tot happy campers. En tegelijkertijd namen we even door wat er voor morgen op het progam stond.

 

Dat deze volgende dag iets anders zou verlopen dan gepland had niemand kunnen vermoeden. Het begon goed en vroeg; om zes uur vertrokken de eerste bikers "stilletjes" richting Sturgis om maar zo vroeg mogelijk een parkeerplaatsje (the place to be seen) in Main Street te vinden. Dus wij ook maar uit bed om o.a. te ontbijten,

de kleerkast in te richten, douchen en het begin van dit verslag te typen. De planning was om tegen elven richting Sturgis Dragway te vertrekken om daar de finales van het ons geliefde dragracen te bekijken. Tot om ¼ voor 11 de zoon van de overbuurman, die we al betiteld hadden als norse "bully", kwam vragen of er iemand was die verstand had van Harley's. Nou vindt ik van mezelf dat ik dat wel heb, dus liep ik even mee. Het bleek dat de drukgaskabel geknapt was en ze wisten niet hoe die te vervangen. Mijn eerste reactie was "afknippen en wegtyfen, dat ding ben je toch niet nodig". Zoals de meeste Amerikaanse Elektriese Glijer Rijers (Electra Glides van het nieuwe soort) hebben ze net genoeg verstand van de HD om de benzine in de tank en lucht in de banden te krijgen en waren ze het niet met mij eens. Ok, dan maar your way. Carburateur eraf gescheurd (die zit toch niet vast als het luchtfilter al weg is), gasklep open gedraaid zodat de kabel ontspant, kabeltje eruit gewipt, nieuwe erin gepiemeld en Kees was weer klaar. Nog even de foto's van onze baby's laten zien, 438 keer thanks a lot, your the best en wanna beer ontvangen en we konden naar de Dragway. Aardige mensen trouwens.

 

Het was al ½ 12, dus waarschijnlijk zouden we (zeer traditioneel, maar wel leuk) het volkslied en gebed missen, net zoals ons fototoestel trouwens, wat we vergeten waren..... Om kwart over 12 draaiden we de Dragway op en zagen dat het om 3 uur pas begon, en dan de kwalificaties en niet de finales. Zo'n website kun je dus ook al niet meer vertrouwen ! Dan komen we morgen wel terug. Om dat we toch in de buurt waren, gingen we maar even kijken bij de Full Throttle Saloon (de biggest biker bar in the world, zoals op al die bars, Broken Spoke, Buffalo Chip, Iron Horse, vermeldt staat), waar alerllei aktiviteiten waren en veel verkopers, zoals Xtreme Machine, waar we in Daytona een wiel gekocht hadden. Een hartelijk weerzien met Rick Olsen, de directeur, die meteen op ons afkwam en vroeg of we weer wat kwamen kopen. Ook een hernieuwde ontmoeting met de indiaan (ben even zijn ´´echte´´ naam kwijt, Brandscome nogwat) die Bobby Sixkiller speelt in de serie Renegade. Hem hadden we een paar jaar geleden ook al in Daytona ontmoet. Ook was er een uitgebreide tentoonstelling van ''ome Arie'' Arlen Ness,

de godfather van de verbouwde Harley in Amerika, een man die we al diverse keren persoonlijk ontmoet hebben.

We hebben ook nog een paar van die kleine campertjes, formaat dubbeldeks touringcar, van binnen bekeken. Superdsuper de luxe, daar kun je mee thuiskomen, of weggaan natuurlijk. Ook de boys van Orange County Choppers, U weet wel van Discovery, waren weer volop present met groot materieel, om handtekeningen te zetten. We hebben wat fotootjes geschoten met de telefoon en hopen maar dat ze een beetje overkomen. De temperatuur was zo´n beetje opgelopen tot 40 graden en het werd dus tijd om de Chevy weer op te zoeken voor AC verkoeling. Het besluit was om even naar de camping te gaan, het zwembad in te duiken om af te koelen en dan een bezoekje te brengen aan Harley Davidson Rapid City, die op een nieuwe, grotere locatie langs I90 ook van alles te doen had.

 

Het liep anders. Onderweg begon het al wat te sputteren, wat overging in echte regen en vervolgens in hoosbuien. Als dat maar goed gaat, we hadden immers de tent nog los staan. Vlak bij de camping was het weer droog en de buurtjes hadden de tent al dicht gedaan en de stoeltjes opgevouwen. Ze verontschuldigden zich ook nog dat ze zo maar in en aan onze tent geweest waren. Aardige mensen, zoals ik al zei. We hadden net al onze spullen in de tent, zaten op ons gemak, toen er een storm losbrak zoals ik in mijn bijna halve eeuw oude leven nog nooit meegemaakt heb. Misschien ietwat overdreven, maar rondom ons vlogen de tenten, camperluifels en halve bomen ons om de oren. En met een beetje water erbij, formaat Niagara Falls. Ook onze, van vrienden weet je nog, tent kwam niet ongeschonden uit de strijd. He water was geen probleem, maar de loeiharde wind knikte 4 van de 12 (de dunste) stokken dubbel als luciferhoutjes. Met man-vrouw en macht hebben we boel nog een beetje in de lucht gehouden om het water een beetje buiten te houden en gelukkig hield het na een ½ uurtje op. De buren, wat een aardige mensen toch, kwamen gelijk kijken hoe het was en ons uitnodigen om bij hun een biertje te nemen.

Hoe aanlokkelijk het aanbod ook was gingen we eerst aan dammage control doen en dankzij de voortvarende amerikaanse economie en hardwarestore ACE die open was (het is zondag) kon er met een paar koperen pijpen de boel weer provisorisch hersteld worden.

 

De camping leek wel een rampendal en iedereen was/is bezig z´n schade te herstellen. Major Fucking Bummer, zeker omdat het niet je eigen tent is. Het blijft nog een poosje van dit takkeweer, maar dank zij good old red copper staat onze woning als een huis. En dank zij de MGDtjes wordt het verslag ook mooi actueel.

En morgen zal alles beter zijn, maar dat lees je in het volgende verslag.

 

VOLGENDE VERSLAG
FOTO’S >