Rebel run usa
          2008
VERSLAG 2

Texas Sucks, maar New Orleans Rocks

 

Na een Holiday Inn klasse onbijtbuffet maken we ons op voor vertrek naar een volgende staat, Louisiana, en met name New Orleans, bekend van Katrina en partytime French Quarter. En het regent. Niet de gewone Hollandse regen, maar ééntje met superlange pijpestelen en een zicht van een metertje of 25 en dat een paar honderd kilometer lang. So much for Texas. Gelukkig klaart alles op in Louisiana en kunnen we genieten van de kilometerslange bruggen door de swamps en in Baton Rouge een geweldig zicht op de Mississippi.

Na de lunchstop in Baton Rouge swampbruggen we door  naar  New Orleans waar we uiteindelijk via een nog langere brug in/langs Lake Ponchatrain belanden in een wirwar van wegen. Op deze brug is trouwens mooi te zien hoe het water uit de swamps met behoorlijke snelheid het gigantische meer in stroomt.

De wirwar van wegen wordt prima ontrafeld door onze Stènlie uit de hut van TomTom. Hij loodst ons prima door  het Vieux Carré a.k.a. French Quarter naar ons hotel voor twee dagen, het mooie Place D'armes aan St. Ann Street. Dankzij een mede AllesAmerika forummer hebben we dit typische French Quarter hotel gevonden en het is werkelijk geweldig. Op een 50 meter afstand van Bourbon Street, het uitgaansmekka van New Orleans, ligt het er super bij. Mooi stijlvol oud schoolgebouw, volgens de plaquette de eerste school in Louisiana , met een prachtige groene binnenplaats (courtyard) waar ook een leuk zwembad aanwezig is. Uiterst vriendelijk personeel verwelkomt ons, en de Kia mag met de lift in de eigen 7 verdiepingen parkeergarage, à 28 dollar per dag, dat wel. Die 7 verdiepingen hebben we overigens allemaal bezocht, inclusief het geweldige vergezicht vanaf het dakterras, want toen we even later wat spullen uit onze trouwe vierwieler wilden pakken was de valetchef hem even kwijt en moesten we gaan zoeken. Dat deed hij niet "floor by floor",  maar "at random", zodat we hem dan uiteindelijk toch vonden op de 4e verdieping, in goed gezelschap, verstopt achter een stijlvolle zwarte Rolls Silver Shadow.

 

Onze kamer (208) was een balzaal van een tien bij vijf meter, met een huge 4-persoons King Size bed, een heus bankstel met salontafel, door 3 ramen uitzicht op de courtyard en wifi internet. Dat kan niet beter.

Hoewel, voor zo'n grote ruimte was het beter geweest wat in te leveren voor de badkamer, die was wat aan de kleine kant. Maar we gaan niet klagen, zeker niet, want we hebben één van de grootste kamers van het hotel, en mèt ramen, iets wat niet iedereen kan zeggen. En de sterk begroeide courtyard met mooie zitjes rondom zwembad en fonteinen was maar één trapje naar beneden. Goed voor de nicotinevoorziening..........

 

Na de installatie en kledingwisseling gaan we voor een welverdiend biertje richting Bourbon Street, wat zoals gezegd op kruipafstand ligt.

Eén en al kroegen, restaurants, souvenirshops en, opvallend, seksclubs. Larry Flint, Hustler's baas, heeft er al 4 in dit Amerikaanse stukje Zeedijk.

En ook nog, erg on-Amerikaans, met foto's van halfnaakte dames in de etalage. Ook drinken op deze, inmiddels afgezette, straat is toegestaan en aan de waggelende gangen van sommige mensen is dat al vroeg begonnen. Het is dan nog geen vijf uur.

We loeren en lopen hier en daar wat naar binnen

en vinden onze muziek en biertjes bij de

Bourbon Street Blues Company.

 

Ik bestel 2 biertjes en krijg er 3. Ik snap er geen reet van, maar laat het maar zo. Ik bestel even later één biertje en krijg er 3. Nu is de klomp gebroken en ga ik op onderzoek. Het blijkt Happy Hour, dat zo'n beetje loopt van half 5 tot half 10. Dan krijg je 3 drankjes naar keuze voor de prijs van één plus en dollar.

Daar kun je aan wennen, dus het tempo loopt aardig op, want ze gaan er weer in als ketellapper.

 

Iets verder op de avond besluiten we toch maar wat te gaan eten, want anders loopt het echt uit de klauw.

We kiezen voor Johnny's, een cajun restaurant, waar we snel ontdekken dat de(ze) cajun keuken niet aan ons besteed is. Marion neemt een portie garnalen en ikzelf ga voor de New Orleans specialiteit, Jambalaya.

Beide gerechten zijn aangemaakt met een fles Heinz tomatenketchup per stuk, en de Jambalaya, wat een mix zou zijn van kip, pork sausage en garnalen, met rijst bevat een berg rijst, 4 garnalen, 5 plakjes Unox rookworst en 1 stukje kip ter grootte van een pink en dit alles drijvend in de Heinz.

Maar je hebt wat binnen, en een kwartier later waren we alweer op weg naar de BSBC, waar inmiddels een niet onaardige live band was neergestreken. We pakten nog een stukje Happy Hour mee, en daarna nog Happy een paar Hours om zo in de nacht terug te waggelen (dat is tenslotte de traditie hier) naar Place D'armes voor nog een afzakkertje in de tuin. En nu naar bed.

 

Na een goede nachtrust gaan we vandaag maar eens de toerist uithangen en een beetje rondwandelen in en rond het French Quarter. Jackson Square ligt bij ons op de hoek, dus dat is de eerste stop.

Het is een mooi verzorgd park, dat onderhouden wordt door Chinezen, kompleet met de typische hoeden.

Dan is het de straat en het spoor over voor een blik op de Mighty Mississippi. De is ook hier weer indrukwekkend en er liggen zelfs wat raderboten voor een rondtocht, die we beleefd weigeren.

Er liggen trouwens in New Orleans ook plenty zwervers, bijna allemaal van het artistieke soort, maar wel allemaal met hetzelfde doel; jouw geld zien te krijgen. Ook hier weigeren we beleefd.

We struinen verder, om via Starbucks in Canal Street te belanden waar een groot Harrah's casino voor ons opduikt. Nu hadden we onderweg uit Texas al wel veel reclames voor casino's gezien, maar we gingen er van uit dat dit Indiaanse casino's waren. Die zijn immers buiten Nevada toegestaan. Maar deze had niks met de Indianen te maken en is gewoon een kopie van de Las Vegas gokhallen. Ook vandaag bleef de gok een gok  en moeten we na de vakantie gewoon  weer werken. Maar het was wel even leuk

We sightseeën nog wat door, spotten nog een landhuis boven op een torenflat en zakken via Bourbon Street weer af naar  ons hotel. Voor een biertje vinden wij het nog te vroeg, maar zo te zien denkt niet iedereen er zo over.

Vroeg in de avond zoeken we restaurant The Old Coffeepot, die we 'smiddags al gespot hadden.

Op om te genieten van een 12 oz Ribeye,met geen spoor van de cajun keuken, behalve dan de gekruide aardappels, die overigens, net als de steak, heerlijk smaken. Na de maaltijd is het weer richting BSBC, waar dezelfde band als gisteren weer een schitterende performance weggeeft.

 

Ook de 3 voor 1 gaan er weer in, al stoppen we vandaag gelijk met het Happy Hour, wat morgen wacht weer een reis, en wel door 4 staten. Op weg naar het hotel pik ik bij de Voodoo Lounge (er is hier veel voodoo) nog een passend t-shirt mee en dan rest ons nog het inpakken van de bagage, en laatste sapje op het terras en het verdwalen in het megabed.

Morgen hoort u meer. In het volgende verslag.

VOLGENDE VERSLAG
BACK